Walkin'

"Men moet nooit een gelegenheid voorbij laten gaan om uitspraken van anderen aan te halen*" ~ Marcel Proust

Gisteren moest ik werken en ik mocht deze keer voor het eerst koffie zetten voor klanten, een hele dag lang. Best spannend eigenlijk, tot het echt druk werd, toen was het gewoon zetten zonder nadenken.

- Voor de mensen die 't niet weten - het is niet gewoon even koffie zetten, maar alles op espressobasis, met een doorlooptijd van precies 25 tot 30 seconden. Bij korter dan dat is de koffie zuur en mistie wat body, bij langer wordtie te bitter. En dan nog melk opschuimen, die mag niet verbranden, niet teveel bubbels hebben, niet te dik zijn en niet te dun zijn. En als dát dan is gelukt mag je de melk op de koffie schenken en je uiterste best gaan doen op mooie latte art (zie daarvoor een eerdere blog).

Maar dat ging ik niet schrijven. Hoewel het wel het vermelden waard is dat het super leuk was en erg goed ging.
Om 7 uur kwam ik thuis en thuis was er niemand. Al mijn huisgenotes waren weg en ik ging dus maar weekendboodschappen doen. Zo belandde ik niet veel later met een pizza op schoot helemaal alleen op een grote stoel. Stilletjes kroop ik steeds verder in de stoel en stuurde wat mensen sms'jes, maar niemand was in de gelegenheid om langs te komen. Toen besloot ik te gaan wandelen. Mijn handen diep weggestopt in mijn zakken en mijn trui nog wat dichter om mijn nek trekkend vroeg ik me af waar ik precies heen ging. Tot ik gebeld werd, of ik zin had om langs te komen. Ja, eigenlijk wel ja. En even later zat ik ergens anders op de bank, gezellig een filmpje te kijken en te kletsen. Werd de avond toch nog leuker dan ik had gedacht.

Vanavond, na het eten, gingen mijn moeder, zusjes, broertjes en een vriendin van een van mijn zusjes, weer weg. Ze waren een zondagmiddag Kampen komen doen. Erg gezellig. Alleen zo saai om dan vervolgens een soort van alleen thuis te blijven. Eén huisgenote was er wel, maar die was bezig, dus toen besloot ik om maar weer eens een rondje te gaan lopen, ondanks dat het miezerde buiten. En eigenlijk was het wel lekker. Binnen, in de huizen, stond bijna overal een TV aan en op straat liep niemand. Mijn donkerblauwe trui werd heel langzaam zilverkleurig, of goudkleurig, dat lag net aan de lamp waar ik onder liep en het licht dat op de miljoenen kleine druppeltjes scheen.
De IJssel was zwart, kabbelend en met gouden randjes van de lichtjes van de stadbrug. De straat was glimmend en weerspiegelde de schijnsels uit de huizen. Het park was donker en alleen de bankjes die langs het pad stonden konden me nog wijzen waar het pad was, uit de bladeren was het niet meer op te maken wat gras en wat pad was.
Ik nam nog een ontzettend groot kastanjeblad mee. Die ligt nu achter me ergens, te drogen tussen twee theedoeken en onder heel veel boeken en een weekendtas. Vanavond was beduidend minder gezellig dan gisteren, ook toen ik na de wandeling met een soepkom thee en een goed boek op zat te drogen op de bank. Maar Kampen is ook mooi als er niemand is.

*bij gebrek aan beter

Comments

[Geplaatst door: Evert de Haan]

:)

[Geplaatst door: Erick]

+1. :)