Mijn weblog

Het goede leven

"Ik voel me weer 5, bijna 6, en ik wil álles hebben wat er in de intertoysfolder staat" L. Wilts

Wát een leven zeg, in december. Morgen gaan we uit eten en dat is dan al de 6e keer in deze maand dat ik speciaal eet.

Vandaag zag ik foto's van Sierra Leone. En nou kan ik een heel lang verhaal ophangen over hoe goed we het hier hebben compared to Afrika. En datzelfde zou kunnen voor Azië, Zuid-Amerika... maar ook dichter bij huis in de 'beschaafde wereld' hier om de hoek, die vaak vergeten wordt.

Maar dat doe ik niet. Ik wil er alleen maar op wijzen dat we het zo goed hebben. En dat verder nergens mee vergelijken. En oké, misschien (waarschijnlijk/goed mogelijk) eten jullie geen 6x in de maand (en er komt voor mij ook nog een 7e keer) een groot diner, wat ik ook normaalgesproken niet doe. Maar de rest van de maand is het eten ook ontzettend lekker. En dat ligt er niet alleen maar aan dat ik op een geniale eetbond zit (ze zijn meer geniaal in gezelligheid dan kookkunst, en dat geeft helemaal niets, is leuker zelfs).

En niet alleen het eten is goed. Gisteren familiefoto's gemaakt in de tuin, dit lange weekend ben ik dagelijks bij m'n lieve wederhelft en mag ik bij mn zusje in haar húge 2persoonsbed slapen. Heb ik het goed bij mijn ouders en bij de ouders van Evert. Doordeweeks zit ik lekker te studeren en te genieten van het studentenleven en voer onder het genot van een hapje en een drankje een goed gesprek met een medestudent.

Iets verder terug, mijn verjaardag. Wát een cadeaus! Ik voelde me voor mijn verjaardag al '5, bijna 6 en ik wil alles hebben wat er in de intertoysfolder staat' en achteraf heb ik nog bijna alles gekregen wat ik wilde ook. En toen kreeg ik mijn loon en stufi binnen en kan ik weer allerlei ander moois erbij kopen...

Ja, het leven is best goed. Ondanks dat de IB-groep vindt dat ik nog bij m'n ouders woon en ook niet studeer...

Universiteitssneeuwpop

Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit
Ik kon het niet geloven, maar voor de vensterruit
Viel zacht naar beneden, de eerste sneeuw

Kijk eens naar omhoog en kijk de lucht is grijs en zit vol vlokken
'k Wou dat dit kon blijven duren, dat het nooit meer zou stoppen
'k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw

Waar is m'n wollen muts nu, waar is m'n dikke sjaal

- Jan de Wilde

As promised: foto's van Joop. De universiteitssneeuwpop.

En dan ook maar meteen wat foto's van ons dakterras en de fiets die daar op staat (die van Annelies is en een lekke band heeft).

Muts van Joop is van mij, de bril van Yoo-Eun.

Kan het nog beter beginnen?

"Now the first leaves are fallen... waiting for the first snow to fall." - Ikzelf, een maand geleden.
*en: jaaa!*

Gisterochtend werd ik wakker van mijn wekker, ik zou nog wat voor school doen omdat ik daar dinsdag niet meer echt aan toe was gekomen. Maar toen bleken mijn huisgenotes andere plannen te hebben. En zo zat ik in plaats van over mijn studieboeken al gauw over een heerlijk ontbijt gebogen. Vers brood, nog warm uit de broodbakmachine. Thee. Verse jus d' orange. Een cadeau. Gezelligheid.

Iets later dezelfde morgen zat ik op college. Er werd enthousiast en hard voor me gezongen en ik mocht veel felicitaties in ontvangst nemen. Trakteren op arretjescake en nog wat mensen uitnodigen voor 's avonds. En toen kreeg ik 's middags te horen dat een paar Apeldoornse vrienden ook nog langs zouden komen die avond.

De avond was ook heerlijk. Een man of 15 op visite denk ik. Veel geklets en gezelligheid. Ik heb wel zitten genieten. Toen om half 1 de laatsten naar huis gingen kon ik heerlijk in mijn nieuwgekregen pyjamabroek gaan slapen om vanmorgen wakker te worden van een sms: "Sneeuw!"

En ondanks dat ik nog prima een uur, of zelfs anderhalf, in bed had kunnen liggen kon ik niet meer slapen. Wat heerlijk. Sneeuw.

De wereld gehuld in een witte deken. Alle geluiden gedempt. Al mijn huisgenoten helemaal blij. Ikzelf niet minder. Niet die scherpe kou van vorst (waar ik ook van houd overigens, maar dat terzijde), maar een zachte koele deken die knus aanvoelt en alles zo gezellig maakt.
Heel Nederland staat in de file en ik denk alleen maar stiekem: "Net goed. Je moet ook niet gaan autorijden met dit weer." En zelf mag ik straks door die witte deken - mét camera (natuurlijk). Naar de uni lopen om daar op college mijn grijns niet van mijn gezicht te kunnen krijgen.

En ja, dan ligt er in het noorden van het land zo'n 15 cm. meer dan hier in Kampen. Maar... Can it be a better start? Wat een geniaal begin van mijn 20e levensjaar. Eerst mijn verjaardag en dan vanmorgen een heerlijke witte deken als cadeau.

Zo kom ik dit jaar wel rond. Want een goed begin is nog altijd het halve werk.

Plotsklaps

"De meeste dagen van je leven ben je nog niet jarig." - Frans Hiddema

Me van geen kwaad bewust liep ik in de nacht, tussen twee jongens in door de straat... gewoon, 19-jarige meid en ik beweerde: "Há! nou ben ik nog voor mijn verjaardag thuis!"... luiden de kerkklokken de tijd: 12 uur. Was ik toch 20 voor ik thuis was.

Hersenspinsels:

*Zou het leven nóg mooier kunnen worden?
*Begint nu de aftakeling?
*Wie feliciteerde me nou écht als eerste?
*Ik ga wel slapen

IJs

"Lyanne, je bent gek. Het is 12 december en we eten ijs." - E.J. de Haan

Eigenlijk ook wel fijn, de week op deze manier. Vooral het laatste deel dan. Het begin van de week was vrij gewoon, colleges, eetbond, huiswerk. Niet dat ik dat niet leuk vind, eigenlijk wel. Ook op de gewone dagen in mijn leven vermaak ik me prima. Maar afwisseling is heerlijk.

Donderdag ging ik naar Apeldoorn. Een vriend van me die ik eigenlijk te weinig spreek had me uitgenodigd als introducé op de dies van zijn studentenvereniging. Erg gezellig om hem en andere vrienden die ik te weinig spreek weer eens te zien. Een dag paraderen in nette kleding, een lezing aanhoren, praten, omkleden naar gala en dan de avond die nog restte rondparaderen in de galajurk die mijn lieve schoonmams voor me in elkaar gezet heeft en die (de galajurk dus) behoorlijk in de smaak viel bij de andere gasten, net als mijn kapsel. Gelukkig wel, anders was ik voor niets zo vroeg opgestaan.

En na het rondparaderen lekker slapen om 's morgens te vroeg er weer uit te gaan omdat ik afgesproken had met ander vrienden en mijn vriend. Fijn om een dag lang de tijd te hebben met elkaar te praten, te klieren in het zwembad, broodjes kebab te halen en in een café te zitten. Wel jammer dat we die tijd hadden omdat de dies van míjn studentenvereniging niet doorging omdat we in rouw zijn, maar desalniettemin was ook vrijdag een fijne dag.

En zaterdag had ik vrij gevraagd bij de Eenhoorn, 'mijn' leuke koffie-, thee-, sigaren- en wijnwinkeltje. Want ja, na een dies kan je niet zomaar weer op je werk verschijnen, grote kringen onder mijn ogen en flink gapend terwijl ik vriendelijk lachend de koffie uit moet serveren.
Maar die brakheid na de dies was er niet, omdat het aan een dies ontbrak. Maar zo hadden Evert en ik de tijd om vandaag lekker rond te hangen in Zwolle, een bakje kibbeling te kopen en op te eten en als toetje een ijsje. Ja, dat was mijn idee ja. En ja, misschien móét je daar ook wel gek voor zijn, om bij kibbeling een toetje te willen (hmm, dat was niet mijn idee, om het zo te noemen) of in december - terwijl Maurice de Hond vorst voorspelt - ijs te willen eten. Maar wat geeft het. Als het maar fijn is met elkaar.

En zo is ook vandaag alweer zo goed als voorbij. Om precies te zijn nog 33 minuten te gaan. En dan genieten van de zondag. En vervolgens van de nieuwe week.

Ik heb er nu al zin in.

Botte bijl

"Soms bereik je met een botte bijl meer dan met een vlijmscherp klein mesje" - Tom Waalewijn

Een jaargenoot en vriend van me, Tom, is een ontzéttende boer. Lomp, bot en asubtiel eerlijk. Ik geloof niet dat hij ooit subtiel iets zou proberen te brengen. Dan eerder nog verzwijgen. En denk nou niet dat hij alleen die kant heeft. Hij is een beetje het type waar je doorheen moet prikken denk ik. In het begin dat ik hem kende was hij in mijn ogen namelijk alleen maar bot, eigenwijs en koppig. Maar na 2 weken introper bleek dat we gewoon veel op elkaar lijken. Tom wil gewoon naar 't doel toe en lijkt niet altijd veel om anderen te geven. Maar stiekem is hij heel lief en zorgzaam. Maar daar ga ik het niet over hebben, ik heb het nu vooral even over Toms eerlijkheid en directheid.

Het rare aan Tom is dat ik bij dat soort mensen (juk! 'dat soort mensen' klinkt echt als hokjes/vakjes... maar nee... ik bedoel gewoon 'aan voorgaande omschrijving voldoenende mensen') zoiets heb van: "Prima dat je zo bent. Moet je vooral doen. Maar val míj er alsjeblieft níet mee lastig!" En waarschijnlijk ligt dat meer aan mij dan aan hen, want ik kan daar eerlijk gezegd gewoon niet zo goed tegen denk ik. Hoewel ik over subtiliteit ook weer zeg "Zeg nou gewoon waar het op staat... dan weet ik gewoon waar ik aan toe ben, in plaats van dat ontzienende gekweel"

Toen had ik met Tom een gesprek, zo'n heerlijk open en fijn gesprek. We kregen het erover dat het soms moeilijk is jezelf te zijn. Dat dat een soort van verdediging is. Een muurtje, om jezelf te beschermen tegen die enge mensen waarvan je (nog) niet weet wat je er precies mee moet.
Dat dat een stukje verloren vertrouwen is. Dat vertrouwen dat een kind nog heeft, waardoor het zich ook zonder nadenken van de trap af in je armen stort durft te storten, maar dat je verliest ergens in je kindertijd, vertrouwen dat iedereen ooit verliest, de een wat meer dan de ander.

Maar dat vertrouwen is ook weer op te bouwen. Voorzichtig. Niet te snel. En bij mensen bij wie je jezelf kúnt en mág zijn. En Tom is iemand die keihard is en ontzettend bot, maar ook een van de mensen die mij stukje bij beetje helpt dat vertrouwen op te bouwen. En hij eiste van me dat ik bij hem mezelf was. Waarmee hij dus eigenlijk zei: "Ik wil geen muren, ik wil mensen." En ik vind Toms methode mooi. Bot en lomp als een boer. Goudeerlijk. Iemand waar ik echt wat aan heb. En toen kwam bovenstaand citaat "Soms bereik je met een botte bijl meer dan met een vlijmscherp mesje"

Ontzettend waar. Met een botte bijl doet het misschien nog wel meer pijn, of komt het misschien harder aan. Zullen de splinters er vanaf springen. Maar met een vlijmscherp mesje maak je niet meer dan een diepe wond.

En nu zal Tom misschien wel zeggen "Moet dat nou, zo'n blog over mij?" Maar wees gerust Tom, of andere mensen die denken "Hé, en ik dan?" Want het is niet alleen Tom. Het zijn alle mensen om me heen. Die me zachtjes of harder en subtiel of bot laten merken "Dit ben jij. Dit is de Lyanne die we kennen." En dan is het aan mij wat ik er mee doe.

Hè, wat fijn. Al die mensen.

Afronden en doorgaan

"While I yet live, let me not live in vain. " ("Daar ik nu eenmaal leef, laat mij niet te vergeefs leven.") - Joseph Addison

Dacht ik nog geen twee weken geleden nog 'lekker! Weer een heleboel afgerond; wasjes zijn gedraaid, mijn kamer is min of meer opgeruimd, de maaltijden die ik voor allerlei groepen mensen (CLAVIS, IC, eetbond) moest koken waren gekookt en opgegeten en lekker bevonden. Tentamens gemaakt en gehaald... lekker, ik kan er weer tegenaan'. Blijkt het leven gewoon door te gaan. Periode B is niet vriendelijker dan periode A, Gekke zwarte kriebels uit een dik boek worden veranderen langzaam in tekens die ik herken, en de tekens die ik herken veranderen langzaam in letters en de letters in woorden en de woorden in een taal en voorzichtig komt er wat nieuwe grammatica van een vreemde taal in beeld, het sjaarscabaret* moet in elkaar geflanst worden, Bijbelstudie moet voorbereid worden, soosdienst moet gedraaid worden.

En dan ook nog die sinterklaascadeaus. Lootjes trekken en dan trek je 'of all people' natuurlijk ... en bij mij thuis ... (ze zouden kunnen meelezen in principe, dus ik ga geen namen noemen). Tja. Komend weekend is het alweer sinterklaas. En nou zet ik het wel neer alsof het onder het kopje 'al die domme dingen die moeten gebeuren' staat, maar eigenlijk is dat niet zo. Want sinterklaas is leuk (en soosdienst draaien ook, het sjaarscabaret wordt géniaal, Bijbelstudie is nog even een draai vinden met de groep en Hebreeuws leren is gewoon erg grappig).

Wel is het zo dat, hoe meer 't heerlijk avondje naderde, hoe meer ik voelde dat ik écht moest gaan verzinnen wát ik nou moest gaan halen voor persoon X en persoon Y. Want dat is altijd het lastige aan sinterklaas. Die cadeaus. Gelukkig is het eindelijk gelukt, nu nog een gedicht schrijven en ik ben klaar voor vanavond.

En eergisteren heb ik mijn scriptie ingeleverd en soos was gewoon weer erg gezellig - maar wel een tikkeltje aan de late kant.

Achja, ondanks dat het leven doorgaat na het afronden van vanalles is het leven alsnog wel leuk. Want ja, zeg nou zelf, als het vervolgens níet doorging, dan zou je toch ook niets meer afronden?

* Cabaret gemaakt door 'sjaars' (eerstejaars) wordt opgevoerd op de Dies